بخوان مارا..... **********

بخوانــــــــــــ ما را منم پروردگارتــــــــــــ

خالقتـــــــــــ از ذره ایـــــــــــــ ناچیز صدایم کنــــــــــــ مرا،

آموزگار قادر خود را قلمــــــــــــــ را،

علمــــــــــــــــ را، من هدیه اتــــ کردم بخوان مــــــــــــا را

منمـــــــــــــ معشوقــــــــــــ زیبایت

منم نزدیکـــــــــــــ تر از تو بهـــــــــــــــ تو اینک صدایم کنـــــــــ

رها کنــــــ غیر مارا، سویــــــ ما بازا

منم پروردگـــــــــــــــار پاکـــــــــــــ بی همتا منم زیبـــــــــــــــا،

که زیبا بنده امــــــــــ را دوستـــــــــ می دارم

تو بگشا گوش دلــــــ، پروردگارتـــــــــــــ با تـــــــــو می گوید

تــــــــــــــــــــــــو را در بیکرانــــــــــــــــ دنیای

تنهایانـــــــــ رهایتــــــــــــــــــ من نخواهمـــــــــــ کرد

بساط روزی خود را به منــــــــــــ بسپار

رها کنـــــــ غصه ی یک لقمه نانـــــــــــ و آبــــــــــ فردا را

تو راه بندگیــــــــــ طیــــــــــــ کن عزیـــــــــــــــزا،

من خداییــــــــــــ خوبــــــــ می دانم تو دعوتــــــــــــ کن مرا بـــــــــــر خود به اشکیــــــــــ،

یا خداییــــــــــــــ، میهمانمــــــــــــــ کن که منــــــ چشمان اشک آلوده ات را دوستــــــ می دارم

طلب کن خالق خـــــــــــود را بجــــــــو ما را تو خواهیـــــ یافت

که عاشقــــ می شوی بر مـــــــــــا و عاشقـــ می شوم بر تــــــــــــو

که وصلــــــــ عاشقــ و معشوقــ همــــــــــ آهسته می گویم

خدایی عالمی دارد

قسمــــــــ بر عاشقان پاک با ایمان

قسمــــــــــ بر اسبـــــ های خستهــــ در میدان

تو را در بهترین اوقاتـــــ آوردم

قسمــــ بر عصر روشنـــــ تکیه کنــــ بر من

قسمـــــ بر روز هنگامی که عالمــــ را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن، امــــــا دور رهایتــــــ من نخواهمـــــ کرد

بخوانــــــ ما را که می گوید که تو خواندنـــــ نمیـــــ دانی؟

تو بگشا لبــــــ تو غیر از ما خدای دیگری داری؟

رها کنــــــــــ غیر مـــــــا را آشتی کنـــــ با خدایـــــ خود

تو غیر از ما چه میـــــ جویی؟ تو با هرکســــ به جز با ما چه میـــ گویی؟

و تو بیـــ منــــ چه داری؟ هیچــــ!

بگو با ما چه کمــ داری عزیزم؟ هیچــــــ!

هزارانــــ کهکشان و کوه و دریا را و خورشید و جهانـــ و نور و هستیــــ

را برایـــ جلوه ی خود آفریدم منـــ ولی وقتیــــ تو را منـــ آفریدم بر خودمـــــ احسنتــــ می گفتم

توییـــــ زیباتـــــر از خورشید زیبایمـــ تویی والاترینــــ مهمانــــ دنیایم

که دنیا بیـــ تو، چیزی چون تو را کمـــــ داشت

تو ایــــ محبوب تر مهمانــــ دنیایم نمی خوانیــــ چرا ما را؟

مگر آیا کسی هم با خدایشــــــــــ قهر میـــــ گردد؟

هزاران توبه اتـــــــ را گرچه بشکستی ببینمــــــــــ، منــــــــ تو را از درِگهمــــــ راندم؟

اگر در روزگار سختی اتــــــــــ خواندیـــــــــ مرا

اما به روز شادیت یک لحظه هم یادم نمی کردیـــــــ به رویتـــــــــــ بنده ی منــــ هیچ آوردمـــــــــــ؟

که میـــ ترساندت از منـــــــــــ؟ رها کنـــــــــــ آن خدایــــــ دور

آن نامهربان معبود آن مخلوقـــــــــ خــــــــــــود را این منمـــــــــــ،

پروردگار مهربانتـــــ، خالقتــــــــــــ اینکــــــــــــ صدایم کنــــــ مرا،

با قطره یــــــ اشکی به پیشـــــــ آور دو دستــــــــــ خالی خـــــــــود را

با زبانـــــــ بسته ات کاریـــــــــ ندارم لیک غوغایـــــــــــ دلـــــــ بشکسته ات را منــــــــــ شنیدم

غریبـــــ این زمین خاکیمـــــــــــ !

آیا عزیزمـــــــــــ، حاجتیـــــــــ داری؟

تو ایــــــــــــ از ما کنونــــــــــ برگشته ایــــــ اما کلامـــ آشتیــــــــــ را تو نمیـــــ دانی؟

ببینمـــــــــــ چشم هایـــــ خیست آیا گفته ای دارند؟

بخوانــــــــــ ما را بگردان قبله اتــــــــ را سویـــــــــــــ ما اینک

وضوییـــــ کن خجالت می کشی از منــــــــــــ؟

بگـــــــــــــو، جز منـــــــ کس دیگر نمیـــــ فهمد به نجوایی صدایم کن

بدان آغوشــــــــــــ منـــــــــــ باز است

برای درکــــــــــــ آغوشم

شروعــــــــــــ کن یکـــــــــــــ قدم با تو

تمامــــــــــــــــ گام های مانده اشـــــــ با منـــــــــــــــــــ..