جان دلم ....

جان دلم ..........
کمی هم تو مرا درک کن
باور کن قبول بعضی چیزا
به این آسانی که تو فکر میکنی
نیست که نیست
باشد قبول
این وابستگی من به تو تقصیر خودم بود
باشد قبول
که من باید کوله بارم را جمع کنم تا
اثری در زندگیت برجای نگذارم
باشد قبول
که باید بفهمم تو دیگر نیستی
این منم که باید با تنهایی خودم بسازم
باشد قبول
که دیگر قرار نیست
آخر شب های مرا تو آرام کنی
باشد قبول
که وقتی دلتنگ میشوم
دیگر تو نیستی که
آرامش بخش لحظه های من شوی
باشد قبول
اصلا حال بد من آخر چه ربطی به تو دارد؟
که تو همیشه درمان دردهایم بوده ای
اما قبول کن
سخت است مدت ها
با این باور زندگی کنی
که او هم تو را دوست دارد
که او هم به تو عشق می ورزد
که او هم نگران حال تو است
که تو هم برای او مهم هستی
جان دلم
باشد قبول میکنم تو عاشقم نبودی
اما بی انصاف
بگذار حداقل بگوییم
آن اول ها که کمی دوستم داشتی؟!
نه؟