ستایش باران

آن هنگام که تاب زیستن در خلوت دل از کف می دهی ، زندگانی در لب هایت جاری میشود ... .و صدا ، موسیقی دلنوازیست که بدان اوقات گذرانید و دل خوش دارید .اما به ترنّم این گفتار ، نیمی از اندیشه تان معصومانه مقتول گردد ؛که تفکر ، شاهین ملکوت است و در قفس کلام ، بال های خود را شاید که بگشاید ،اما پرواز نتواند. آدم ها اصلا عجیب غریب نیستند..فقط گاهی عشقشان تمام می شود..مثلِ سویِ چشم هایشان، مثلِ شنواییشان...

ادامه مطلب