ستایش باران

جایی برای تسکین روح .... هیچ چیزی نمی تواند این درد را التیام ببخشددلتنگی، چیزی فراتر از درد است؛زخمی است که هیچ گاه بسته نمی شود،مثل خنجری که آرام آرام در قلب فرو می رود.شب ها به ستاره ها خیره می شوم،شاید تو را میانشان پیدا کنم،اما هر بار آسمان خالی تر از قلبم است.نبودنت مثل خفقان است، نفسم می گیرد،اما زندگی مجبورم می کند ادامه دهم،در حالی که روح من در همان جایی که تو رفتی،جا مانده است. تاريخ : چهارشنبه دهم بهمن ۱۴۰۳ | 9:9 | نویسنده : ره روی شب های تنهایی | .: Weblog Th...

ادامه مطلب